Wednesday, November 20, 2013

Restu

Tahun 0 Hari 0

"Laopo koen nang Jakarta (Ngapain kamu ke Jakarta)?" tanya seseorang diseberang telepon sana.
"Aku dijak koncoku (Diajak temanku)." jawabku.
"Koq yo nggak moleh disek to, Nang (Koq ya nggak pulang dulu, Nang)." tanyanya.

Ya, di keluargaku, panggilan untuk anak laki-laki yang di keluarga jawa biasanya dipanggil le atau thole, di keluargaku dipanggil dengan nang. Entah darimana asal-muasal panggilan ini.

"Lha, laopo aku moleh. Papa yo wes gak gelem ketemu aku. Lha petang taun ndek Lowokwaru mosok tau nyambangi (Lha, ngapain aku pulang. Papa juga sudah tidak mau ketemu denganku. Empat tahun di Lowokwaru apa pernah menjenguk)?" jawabku.
"Yo paling nggak muliho disek. Aku lak yo kangen (Ya setidaknya pulanglah dulu. Aku kan kangen)." kata ibuku.
"Yo kapan-kapan aku tak moleh. Saiki tak nang Jakarta sek. Aku wes janji karo koncoku (Ya kapan-kapan nanti aku pulang. Sekarang aku ke Jakarta dulu. Aku sudah janji sama temanku)." jawabku.
"Sek-sek aku bingung. Iki lak sek petang taun. Kok awakmu wes bebas (Sebentar aku bingung. Ini kan masih empat tahun. Kok kamu sudah bebas)?" tanya ibuku.
"Aku ngajukno PK nang MA. Wes dikabulno, direwangi Pak Sapta. Malah si Didit mbelan-mbelani ngurus nang MA ndek Jakarta (Aku mengajukan PK ke MA. Sudah dikabulkan, dibantu Pak Sapta. Malah si Didit bela-belain membantu mengurus ke MA di Jakarta)." jawabku.
"Loh aku kok gak eroh (Loh aku tidak tahu)." tanya ibuku.
"Mama kan terakhir nyambangi pas bandingku ditolak ndek PT. Bar ngono mama gak tau nyambangi aku meneh (Mama kan terakhi rmenjengukku waktu bandingku ditolak di PT. Setelah itu mama tidak pernah menjengukku lagi)." jawabku.
"Lha yok opo, gak diolehi papamu. Padahal yo wes nyoba nyingit-nyingit tapi yo koyoke aku gak iso nang Malang (Lha bagaimana, tidak dibolehin papamu. Padahal ya sudah coba sembunyi-sembunyi tapi ya sepertinya aku tidak bisa ke Malang)." jawab ibuku.
"Yo wes gak popo, aku njaluk dungane ae ben ndek Jakarta aku apik-apik ae. Aku yo ate golek kerjo ndek Jakarta, si Didit wes janji ate ngerewangi (Ya sudah tidak apa-apa, aku minta doanya saja biar di Jakarta aku baik-baik saja. Aku juga mau mencari kerja di Jakarta, si Didit sudah janji mau membantu)." kataku.
"Awakmu wes manteb tenan tah (Kamu benar-benar sudah mantap ke Jakarta)?" tanyanya.
"InsyaALLAH, makane aku njaluk dungane ae yo, Ma (InsyaALLAH, makanya aku minta doanya saja ya, Ma)?" kataku.
"Yo wes nek wes manteb. Tak dungakno koen sehat-sehat, ndang oleh gawean, ojok lali ngabar-ngabari mama terus (Ya sudah kalau sudah mantap. Aku doakan kamu selalu sehat, lekas dapat pekerjaan, jangan lupa terus ngasih mama kabar)." katanya.
"Amiin, insyaALLAH aku menehi kabar mene nek ndek Jakarta. Salam gawe papa yo? Pulsaku karek sitik iki (Amiin, insyaALLAH aku beri kabar besok kalau di Jakarta. Salam buat papa ya? Pulsaku sudah tinggal sedikit)." kataku.
"Iyo, seng ati-ati yo, Nang. Salam gae Didit (Iya, hati-hati ya, salam buat Didit)." katanya.
"Iyo, Ma. Mama yo sehat-sehat yo? Salam gawe papa. Assalamu'alaikum (Iya, Ma. Mama juga sehat-sehat ya? Salam buat papa. Assalamu'alaikum)." kataku.
"Wa'alaikumsalam." jawabnya.

Lalu aku akhiri pembicaraan itu.Setidaknya ibuku sudah merestuiku untuk pergi ke Jakarta. Tinggal kuserahkan sisanya pada ALLAH untuk menuntunku di Jakarta.

bersambung ....

No comments:

Post a Comment